21 september, bijna herfst.

In juni heb ik voor het laatst geschreven. Er is weer zoveel gebeurd en ik had zo weinig tijd, dat ik nu pas weer eens aan schrijven toe kom.
In juni hebben we nog opvang verleend aan Maxi, een Bobtail. Haar baas kwam te overlijden en ze moest snel een nieuwe baas. Gelukkig hebben we die gevonden.
De stagiaires hebben nog een aantal weken blokstage gelopen.En toen was het zomervakantie, voor ons dus niet, omdat we dan geen hulp hebben. Bovendien krijgen we in de vakantie onze logxe9's Castor en Lady en Paco te logeren.
Op 12 juli kregen we te maken met een storm. Door waarschijnlijk een valwind ontwortelden bomen en vielen er enorme takken uit de bomen. Onze schaapjes konden er nog net eentje ontwijken.
Sarouschka moest aan haar oog geholpen worden, ze had het ooglid uitgescheurd.
Paul had ook nog een ongeluk. Bij het op stal zetten van Juultje bleef hij achter de deurpost hangen met als gevolg dat er een scheur in zijn ellepijp zat. Konden we midden in de nacht nog naar het ziekenhuis.

23 juli was het de grote dag voor Masja en Raoul. Ze zijn in Lelystad getrouwd. Voor ons betekende dat een heel geregel. Gelukkig was ex-stagiaire Agnes bereid om de dieren te verzorgen. Een heel enkele keer lukt dat. We moesten wel Blue, Meghan , Stacey en Job meenemen om ongelukken te voorkomen.Maar het is allemaal gelukt. Masja en Raoul hebben een prachtige dag gehad en een geweldig feest en wij hebben daar ook van kunnen genieten.

Helaas hebben we op 17 augustus afscheid moeten nemen van Aranka, het aandoenlijke dwergje, we missen haar zo, ze was zo'n vrolijke noot in het gezelschap van oudjes. Ze is gestorven aan een koliekaanval, waarschijnlijk een ingeklemde darm.

We hebben heel heet weer gehad, maar er was ook veel regen. We moesten zelfs extra pony's op stal zetten, omdat we last hadden van wateroverlast.

Op 17 september moesten we weer afscheid nemen van een pony.

De dierenarts was geroepen voor Prudent die een heel dik hoofd had. Hij had koorts en daar waar vroeger zijn oog zat was het ontzettend opgezwollen. De dierenarts kon geen verklaring vinden, maar uit voorzorg moest hij toch antibiotica.Ook schaapje Penny moest aan de antibiotica, zij heeft een gewrichtsontsteking aan een voorpoot.

En toen was het de beurt aan Jelke. Hij had sinds juni een alternatief medicijn. Pergolide(Permax). Het ging zo goed. Hij kon weer lopen, en was weer vrolijk, maar een week geleden begon zijn achterbeen weer dikker te worden. Hij heeft een spuit gehad en medicijnen en toen ging het weer wat beter. Wel vermagerde hij en was hij weer in zichzelf gekeerd. Op 17 september had hij grote moeite om op te staan. Ook zijn voorbeen was dik. Omdat het beide benen aan de linkerkant betrof, was het niet mogelijk voor hem om nog normaal te bewegen.

De dierenarts vond het beter om hem te laten inslapen. Genezen van de tumor was uitgesloten, het medicijn verlicht alleen maar. Nu hij er echter weer zo slecht bij stond, was dit de beste optie.

Dag lieve vent, je hebt zo je best gedaan. Wij en je vriend Snor gaan je verschrikkelijk missen!

Waar blijft de tijd. Na deze lange winter gaat het nu pas een beetje beter weer worden. 17 maart was het pas voor het eerst een graad of tien. Het is te merken dat de lange winter zijn sporen heeft nagelaten.

Hier komt dan een overzicht van de gebeurtenissen van de afgelopen weken.

De derde week van maart hebben we schaapje Lucie in moeten laten slapen. Ze was helemaal op.Van geit Belletje is een stuk van haar hoorns gezaagd. Deze dreigden in haar hoofd te groeien.

Onze Meghan is gesteriliseerd. Wij zijn niet voor het vermeerderen van dieren en door zo'n sterilisatie spelen de hormonen niet meer op.

Jewel, het schimmeltje van 16 jaar, heeft een koliekaanval gehad. Ze mocht bijkomen in de stal en na verloop van tijd kon ze terug naar haar groep.

Job en Meghan hebben nog een aanvaring gehad. Dit resulteerde in een aantal hechtingen in Job's schouder. Hij wordt er niet mooier op met al zijn littekens.

Meghan mocht nog een keer naar de dierenarts omdat ze niet van haar hechtingen af kon blijven. We hebben haar daarna maar een luierpakje aangetrokken zodat de boel even rustig kon genezen.

Onze mestbult is weer eens opgehaald, kunnen we fijn met een nieuwe beginnen.

Jarno en ik hebben een bezoek gebracht aan het klooster hier in Ter Apel. Raar, dan woon je hier meer dan tien jaar en ga je niet eens kijken naar zoiets moois uit de geschiedenis.We kunnen het iedereen aanraden.

Ondertussen heb ik ook nog een kleine operatie aan mijn bovenkaak ondergaan, omdat er weer een cyste was gegroeid. Naar, maar het is niet anders.

Op zaterdag 24 april is er brand uitgebroken in onze werkplaats. Gelukkig hebben we het op tijd ontdekt. Jarno is gaan blussen en ik heb 112 gebeld. Ondertussen ook nog de drie Shetlanders naar buiten gebracht in dikke zwarte rook, maar gelukkig was de brandweer op tijd en is de schade beperkt gebleven. Gereedschappen en nog wat meer materiaal uit de werkplaats is verloren gegaan. Wij zijn ook nog per ambulance naar het ziekenhuis gebracht, maar mochten dezelfde avond weer naar huis.

De week daarop stond in het teken van schoonmaken met behulp van een gespecialiseerde groep mensen en verwerken van de gebeurtenissen. Dat valt nog niet mee. Elke brandlucht die we ruiken is verdacht.

Aranka en Yvette hebben ook nog een koliekaanval gehad. Vooral Yvette leek kritiek. Gelukkig hebben we EM. Deze micro-organismen zijn een soort probiotica in de darmen en nadat ik haar die een drietal keren heb gevoerd ging het aanmerkelijk beter met haar. Zorgelijk toch, deze oudjes.

Op 31 mei kwam onze Doed te vallen. Helaas lukte het ons niet om haar weer in de benen te krijgen. We hebben haar in moeten laten slapen op 28-jarige leeftijd.

Doed rust zacht, mooie , sterke en lieve reus!

Dezelfde week hebben we ook onze trekker en toebehoren verkocht. We maaien nooit meer zelf en het scheelt nogal wat ruimte in de schuur nu alle apparaten weg zijn.

Jelke was ook weer eens kreupel. Omdat hij de ziekte van Cushing heeft, is hij vatbaarder voor infecties.

We gaan hem scheren en hij krijgt een alternatief medicijn.

En dan hebben we ook nog in een recordtempo een hondje opgevangen en herplaatst . Shi Tzu Pino gaat naar stagiaire Cynthia. We wensen hem  daar een lang en gelukkig leven toe.
 

De lente komt er aan, schreef ik een aantal weken optimistisch. Nou dat valt tegen. Het is hier nog wit en het heeft vannacht ook nog flink gevroren. Zo langzamerhand is het echt nodig dat het warmer wordt. De weerstand van de dieren wordt hard minder, Dat is te merken aan het feit dat ze toch iets vermageren. En ze liggen veel. Vaak gaan we even kijken of het wel goed met ze gaat en gelukkig iedere keer als we er vlak bij zijn, dan gaan ze omhoog. We voeren ze nu nog meer bij, omdat ook de verharing er aan komt en dat nog meer energie kost.

Helaas hebben we wel afscheid moeten nemen van onze Snuit, het varken. Snuitje mocht dertien jaar worden. Hij is in zijn slaap overleden. Wat zullen we zijn gebabbel en gefluit missen. Hij wist zo goed duidelijk te maken wat hij wilde. Toch jammer, maar het is goed zo.

RIP Snuit

Het was wel heel erg druk, doordat er extra stalletjes gemaakt zijn om de dieren, die het moeilijk kregen, even binnen te houden. Zo is Shetlander Turfje ernstig uitgegleden en heeft ze spieren gescheurd. Zij staat nu lekker op stal. 31- jarige Prisette heeft een koliekaanval gehad. Zij heeft nu een deken op, omdat ze zichzelf niet meer warm kan houden. Prisette samen met stagiaire Cynthia

De hoefsmid is een tweetal keren geweest. We maken ons zorgen om Kilaine, de ernstig hoefbevangen pony. We zien weinig verbetering. De zool van de hoef is erg dun en ze staat nog steeds achterover gekanteld . We gaan de dierenarts om advies vragen.

De stagiaires hebben een blokweek achter de rug. Het maakt heel veel uit of je enkel een dagje in de week komt, of dat je een hele week op het bedrijf bezig moet zijn. Het valt nog niet mee. Wel hebben de schapenstal en de ponystallen een extra grote beurt gehad.Maar verder zijn we niet echt toegekomen aan extra dingen. De paarden en pony’s beginnen erg te verharen en daar moet nu ook extra aandacht aan worden besteed. Genoeg te doen! En nu hopelijk op naar de lente!

De afgelopen weken stonden eigenlijk in het teken van de winter.

Vanaf de Kerst is het hier een drama. Waterbakken zijn bevroren, er ligt sneeuw, het is glad. Niet leuk voor de dieren en zeker niet voor ons.

De krant wordt al sinds een dag of 20 niet bezorgd. Dat het glad is, is duidelijk, maar wij moeten ook dagelijks over de weg , dus waarom kan de krantenbezorger dat niet? We hebben zelf 8 jaar lang kranten bezorgd, slechts xe9xe9n dag ging het fout door ijzel, maar toen hebben we ‘smiddags de kranten alsnog rondgebracht.

Jarno is met zijn auto wel bijna het kanaal in gereden. Tja, de banden bijna glad en hup over een hobbeltje richting kanaal. 20 cm. meer was het niet, anders was de auto er zo ingegleden. Gelukkig kwam buurman Erik met zijn trekker, toen we hem belden, en toen was het leed gauw geleden. Maar als je voorzichtig bent, kan er eigenlijk niks gebeuren. Het duurt iets langer voordat we op de weg zijn, dat wel.

Onze paarden moeten zich wel even aanpassen. We hebben een aantal in de schapenstal gexefnstalleerd. Aranka kon met haar korte pootjes niet meer door de sneeuw lopen. Vroukje en Prisette hadden erg veel moeite om zich warm te houden. De rest vermaakt zich prima buiten. Ze krijgen brood, wortels en hooi en met hun dikke vacht hebben ze nergens last van.

En de stalpaarden gaan gewoon elke dag naar buiten, zodat de stallen schoongemaakt kunnen worden en zij even een frisse neus kunnen halen.

Op zondag de 17e mochten we in het RTV programma Noordmannen even ons verhaal vertellen. Dat heeft er toe geleid dat we nu wekelijks goedkoop wortels kunnen halen. Zoiets is natuurlijk helemaal geweldig!

Zo langzamerhand is onze weerstand wel op. Alledrie zijn we verkouden en dat gaat maar niet over. Ook de stagiaires zijn/waren ziek. Jammer, want ook als we ziek zijn, moeten we toch alle dieren doen. Een beetje extra hulp was dan welkom. Gelukkig hebben we veel stagiaires. Momenteel 5 stuks. Dus als we geluk hebben, dan is er altijd wel iemand om te helpen. Op maandag en dinsdag is er eentje, op woensdag twee en op donderdag twee. In elk geval toch redelijk veel hulp. Paul is ook een aantal keren eerder van zijn werk thuisgekomen om te helpen.

Water gaat in jerrycans en dan met een bolderwagen naar de plaats van bestemming.

Inmiddels heeft onze hooileverancier weer 21 pakken hooi geleverd. Stro hadden we nog. We hebben nl. van de achterbuurvrouw in Exloo, waar de Shetten stonden, nog een 160 stuks kleine pakjes gekregen. Dat was heel erg fijn, zo konden we de kraan inpakken met stro en in de kou was het hanteren van die kleine pakjes ook wel prettig.

Ach we redden het wel. De lente komt er aan , hopen we……

Weer een jaar voorbij. En wat voor een jaar!!

In januari vroor het en moesten we water sjouwen naar de dieren, een megaklus elke dag weer. We hebben een tweetal honden hier opgevangen: Toppie, kruising labrador en Lobbes kruising Bobtail. Ook hebben we een pony naar een nieuw tehuis gebracht, van de eigenaar naar het opvangadres. Schaap Witje hebben we in laten slapen, omdat ze aan ernstige arthrose leed en niet meer kon staan. Rikje werd ziek, had een Einschuessbeen.

Een druk begin van een jaar, waarin we ontzettend veel hebben gedaan en waarin we de dierenarts heel erg veel op bezoek hebben gehad. Zo erg zelfs, dat xe9xe9n van de artsen vond dat ze dokter Dood op haar voorhoofd had staan, dit vanwege het feit dat er erg veel dieren ingeslapen moesten worden.

In februari werden we weer gevraagd om mee te werken aan een programma van SBS 6 Hart van Nederland. Dit, omdat er meer verwaarloosde dieren werden gesignaleerd dan in voorgaande jaren. Ook verleenden we tijdelijke opvang aan een kruising Malthezerleeuwtje.

Maart verliep nog redelijk rustig. Wel zijn er ontzettend veel aanvragen gedaan om hier een plekje te reserveren voor dieren. Helaas kunnen we daar niet aan voldoen en hebben we, waar mogelijk, wel bemiddeld.

In april moesten we met Job naar de dierenarts, hij had gevochten. We verleenden tijdelijke opvang aan Boris, een labrador. Jelke, de Fjord was weer een keertje ziek en ook die moest aan de antibiotica.

Begin mei werden we gebeld over de pony’s van Odoorn, wegens het overlijden van hun baas. De eerste drie hebben we op 16 mei opgehaald. Daarna volgden er nog drie en in de rest van het jaar hebben we ook de overgebleven pony’s hierheen gehaald. Eveneens heeft de kat van de overleden mevrouw hier een tehuis gevonden. Billy is op 28 mei gecastreerd. Ook kwamen er toen twee katten te logeren. En we kregen Jack Russell Bobo in opvang.

In juni haalden we de hengsten Magic Boy en Gerben uit Limburg. Ze zijn gecastreerd en daarna bij ons thuis gekomen. Helaas bleek Magic zo ernstig ziek dat voor zijn leven werd gevreesd, maar gelukkig knapte hij in de kliniek weer op. De paardentandarts kwam en heeft een aantal pony’s behandeld. Er was heel veel aan de gebitten niet in orde. Na de behandeling begonnen de pony’s dan ook allemaal te groeien.Vele liters slobber zijn er in gegaan en eindelijk kwamen ze allemaal weer op gewicht. Omdat het hier wel heel erg vol begon te worden, hebben we besloten om onze Haflinger Gypsy weg te doen. Gelukkig mocht hij bij vrienden van ons in het land en onze trouwe hulp en vriendin Margreet mag zich nu eigenaresse van Gypsy noemen. Jelke kon weer een bezoek van de dierenarts verwachten. Hij is onderzocht en blijkt de ziekte van Cushing te hebben. Op 29 juni hebben we onze kruising Bouvier Rottweiler Bor in moeten laten slapen. Daarna begon de zomer.

In juli verleenden we tijdelijke opvang aan Bobby, een Malthezer leeuwtje, aan Chico, een Labrador, aan Castor, een Dogo Canario, aan Lady, een kruising Labrador, aan West Highland White Bogey, en aan Paco, een Cane Corso. SBS 6 Hart van Nederland kwam voor het vervolg op het item wat ze in februari hebben gefilmd. De katten Derk, Suze en Tiger kwamen logeren en er kwam een Jack Russeltje voor een dagje. Onze lieve poes Smokey lag zomaar dood in haar mandje, ze is 16 jaar geworden.

In augustus waren alle logxe9′s weer vertrokken. Doed werd op de foto gezet om de omslag van een boek te sieren. Eind augustus kwam de dierenarts om schaap Trijntje te laten inslapen. Ze leed ook aan arthrose en kon bijna niet meer lopen. Rikje had koliek.

1 September hebben we onze lieve Bianca in laten slapen, zij was helemaal op. Op 7 september lag er zomaar een schaapje dood in het hok. De twee katten , die hier sinds mei waren , werden opgehaald. En 11 september was de dag waarop we ook Sonette, xe9xe9n van de pony’s van Odoorn moesten laten inslapen. Zij leed aan kanker. Otto ,de New Founlander, werd ziek en ook dat zag er in eerste instantie niet best uit. Na onderzoek dacht men dat hij ook aan de ziekte van Cushing leed, maar uit nadere testen bleek dat toch niet te kloppen. 26 September gaf ook Bobo aan dat zijn laatste dag was gekomen. Het hondje heeft hier in elk geval nog een paar maanden van goed eten en zijn vrijheid kunnen genieten. En 28 september lag de oudste poes Wijffie van 22 jaar dood in haar mandje.

Oktober was een rustige maand voor de dieren. Geen ziekte of iets dergelijks.

Maar in november moesten we toch nog weer afscheid nemen. Nu van Juultje ons allerliefste schaapje. Voor Jelke werd ook weer de dierenarts gebeld. Hij blijkt ook aan hartritmestoornissen te lijden, waarschijnlijk een gevolg van de Cushing. En Otto is opgehaald door zijn baas , hij gaat emigreren naar Bonaire. Er komt nog een artikel in het paardenblad Bit, waarvoor we onlangs zijn gexefnterviewd. Het jaar is nog niet helemaal om, maar hopelijk gebeuren er in de laatste weken geen rare dingen.

Dit jaar hadden we ook weer stagiaires. Van het AOC Terra in Groningen en Emmen. Er was zelfs iemand die een zomerstage deed. En dit schooljaar zijn er drie stagiaires. Er zijn een paar vrijwilligers aan het werk geweest. Vaak blijkt het werk tegen te vallen en haken ze weer af. Behalve Margreet die bijna iedere donderdag aanwezig is. Kirsten heeft ook weer een tijdje van haar vakantie opgeofferd om hier te helpen en al deze mensen willen we bedanken voor hun hulp.

We hebben gelukkig een aantal vaste donateurs. Zonder hen zou het nog moeilijker worden om de boel draaiende te houden. Natuurlijk worden zij ook heel erg hartelijk bedankt voor hun steun.

Dit was een heel erg vermoeiend jaar, dat ons heel erg aan het twijfelen heeft gebracht over wat we aan het doen zijn. Zelf komen we nooit meer echt aan onze rust toe. Sociale contacten zijn bijna niet meer te onderhouden en we hebben ons afgevraagd of we dit wel willen. Dieren en hun baasjes helpen is mooi werk, maar het moet wel haalbaar blijven. Zowel financieel als lichamelijk. Het wordt nu op beide fronten heel erg moeilijk en daarom hebben we besloten om in elk geval geen dieren meer blijvend op te nemen. De komende jaren zitten we hier nog vol. Het werk is bijna niet vol te houden voor Paul en mij en het ontbreekt gewoon teveel aan extra hulp.

Soms moet je een besluit nemen met je verstand en niet met je hart.

Soms gebeurt er zoveel, dat je eigenlijk niet weet wat te schrijven. Op mijn hyves staan de dagelijkse dingen ook wel, maar hier is er meer overzicht van wat er gaande is.

Oma Bianca is inderdaad ingeslapen op 1 september. Ze was op. Liep als een krab zo scheef door het land. Dat is niet een paardwaardig bestaan meer. Zeker niet voor deze oude trotse merrie. Want dat was ze!!

Bianca is in Limburg geboren. Heeft heel erg zwaar boerenwerk gedaan. Ze had littekens op haar lijf van het tuig. Veel mooie veulentjes op de wereld gezet en op ponykamp heeft ze veel kinderen geleerd om niet bang te zijn.

Ze was echt een super betrouwbaar paard onder het zadel en voor de wagen.
Vanaf 2004 mocht ze hier van haar pensioen gaan genieten en nu heeft ze haar rust verdiend.

Dag oma Bianca.

Er zijn een aantal maanden in het jaar waarin we bijna standaard afscheid moeten nemen van een dier. Maar deze maand is het wel heel erg. Na Bianca volgden er nog meer.
Er lag een schaapje zomaar dood in de stal en ook moesten we afscheid nemen van Bobo. Hij is hier totaal uitgehongerd aangekomen in mei. Na behandeling door dierenarts Lisette kon hij nog een tijdje mee. Helaas was ook voor hem de koek op. Hij kon niet meer.

De dierenarts hebben we vaak nodig gehad, deze maand. Ook Otto, de New Foundlander, is niet goed. Na onderzoek blijkt dat hij waarschijnlijk de ziekte van Cushing heeft. We hebben een driedaags durend urineonderzoek gedaan om te kijken of hij een tumor aan de hypofyse heeft of aan xe9xe9n van zijn bijnieren.

Gelukkig bleek dat het nog niet ernstig is en dat hij zonder medicijnen verder kan. Stress heeft vaak invloed op de onderzoeken en het eerste monster was natuurlijk genomen in de kliniek en daar vond hij het niet fijn.

Gelukkig kan hij nu eind november, zoals het nu lijkt, met zijn baasje mee.

Sonette, xe9xe9n van de oude Shetlanders van mevr. Roona, hebben we in moeten laten slapen. Ze had een tumor in de uier. En daar was niks meer aan te doen.

Sonette is de meest rechtse

En als laatste vonden we Wijffie dood in haar bak. Wijffie is 22 jaar geworden.Een hele leeftijd voor een kat.

Hopelijk gaat het nu weer een tijdje goed met de dieren.

We hebben ook weer stagiaires. Dit jaar op maandag, dinsdag, woensdag en donderdag. Gelukkig maar, want mijn rug liet het alweer afweten en op dit moment heb ik een dikke hand, waar ik ook vrij weinig mee kan doen.

Er zijn nog heel veel dingen meer gaande waar ik op dit moment nog niks over kan zeggen. Maar uiteindelijk is het de bedoeling dat het allemaal wat gemakkelijker gaat worden .

Wel heel fijn nieuws vanuit ons gezin: Masja gaat trouwen met haar Raoul. Volgend jaar 23 juli is de dag. Wat leuks om naar uit te zien!

Inmiddels is het alweer een maand later. De tijd vliegt, we hebben nauwelijks nog tijd voor onszelf. De dag begint hier om 6 uur. Paul voert dan de shetten en laat de honden uit. En gaat dan naar zijn werk. Ik sta zelf om 9 uur op. Vanwege mijn rug kan ik het niet zolang volhouden. Ik doe Prudent in zijn landje, laat de schapen naar buiten en doe Bruun in haar ren en laat Otto uit. Dan moet er water worden gedaan in alle bakken in het land en ook van de andere dieren. Daarna laat ik de paarden naar buiten. Snor, Mistrall en Jelke achterin, dan Bianca, dan Doed en Rikje en dan Billy en Indy. Vervolgens nog Juultje.

Dan moet de stal van Prudent schoon, zodat hij weer op stal kan en dan kan Magic in het landje. Ondertussen moet ook Bobo naar buiten en in zijn ren worden gebracht.

Daarna worden de rest van de stallen uitgemest. Ik had geluk dat Kirsten er weer eventjes was om te helpen nadat de stagiaires weg waren. Maar nu is alles weer gewoon. Dus op woensdag een stagiaire en op donderdag. En dan Margreet vrijwillig op donderdag. De andere dagen moet ik het alleen doen.

Als de stallen klaar zijn (tegen twee uur), is er meestal even tijd voor mail en huishoudelijke dingen en even rust.

Tegen vieren wordt er weer gevoerd. De katten, de honden en het varken. Zo tegen 8 uur eten we. En dan ‘savonds moet het hele spul weer op stal of nog even uitgelaten. Als we geluk hebben, dan kunnen we nog even zitten, maar vaak is het al na 12 uur voordat we in bed liggen.

Lange , heel vermoeiende dagen. Zoals al eerder gezegd, heeft dit alles ons doen besluiten om er mee op te houden. De donaties lopen dramatisch terug. Eigen bijdragen voor dieren worden niet nagekomen of men neemt het eigen initiatief om maar minder te storten. Het kan niet zo zijn dat wij op moeten draaien voor alles waar de eigenaar geen zin meer in heeft. En dan is men ook nog beledigd als we er wat van zeggen. Wij zijn geen filantropische instelling. Er wordt hier heel erg hard gewerkt voor elke cent die binnen komt. We hebben nooit een cent voor onszelf te besteden, omdat alles naar de dieren gaat. En als er ons dan ook nog dingen worden verweten, dan is het nu klaar.

Vb. er zijn hier op 28 mei twee poezen gebracht. Men heeft xe9xe9n maand vooruit betaald. Tot op heden hebben we niks van deze mensen meer vernomen. Men bracht de poezen hier omdat men ging verhuizen en men zou ze zo snel mogelijk weer ophalen. Nou wij zijn benieuwd.

Even een overzicht van wat er gebeurd is:

Op 9 augustus is de hoefsmid hier weer geweest.

Op 18 augustus zijn er foto’s gemaakt door Tjits Puijker. Zij heeft een jeugdboek geschreven en Doed zal op de omslagfoto prijken. Het boek zal tzt ook bij ons te bestellen zijn.

Op 25 augustus is de mest weggehaald.

De voorraden slinken hier erg snel. Doordat de shetten erbij zijn gekomen, zijn we natuurlijk veel sneller door alles heen. Een aantal van hen kan alleen maar slobber eten. Die krijgen twee keer daags te eten. Onze voorraden zijn hier natuurlijk niet op berekend. Normaal bestellen we in deze tijd hooi, stro en grasbrok, omdat het nu het goedkoopst is. Maar helaas zijn de financixeble middelen nu niet toereikend. We hebben erg veel dierenartskosten gehad, plus extra de hoefsmid en de tandarts voor de shetten. Hoe het verder moet, ik heb geen idee.

27 augustus konden we weer de dierenarts roepen, nu voor Rikje omdat ze koliek had en een schaap dat kreupel liep. Bij Rikje was het snel verholpen . Het schaap hebben we in moeten laten slapen. Trijntje , een Blauwe Texelaar, die van een kinderboerderij kwam, waar ze afgedankt werd omdat ze geen lammetjes meer kon krijgen, is hier twee jaar geweest. Ze had een versleten schouder, waar geen beterschap meer was te verwachten. Een schaap hoort niet op haar kniexebn te grazen en daarom hebben we besloten , samen met de dierenarts, om haar in te laten slapen. Ze is tien jaar geworden.

Tevens heeft de dierenarts Bianca bekeken. Bianca liep de afgelopen week zijdelings ipv rechtuit. Het leek wel of ze een kleine hersenbloeding heeft gehad. We hebben besloten om ook haar binnenkort in te laten slapen als het niet verbetert.

Een lang en niet zo positief verhaal. Het zij zo.

Het is al weer even geleden dat ik schreef en er is een heleboel gebeurd. Ik weet amper waar te beginnen.

De zomer begon redelijk rustig. Een bezoek van de dierenarts voor Jelke. Hij is niet goed de winter doorgekomen. Blijft zijn vacht houden,plast enorm veel en heeft last van koortsaanvallen. Elke drie maanden heeft hij een antibioticakuur gehad en dat kan niet eeuwig doorgaan, dus moest er maar eens een bloedonderzoek plaatsvinden. Daar kwam uit dat er ergens een ontsteking zit en een vermoeden van Cushing. Hij is opnieuw behandeld en nu moet hij opknappen en zo niet, dan is het de vraag of we hem zo moeten door laten modderen. We wachten maar even af.

Onze Bor is op 29 juni overleden. Hij kon niet meer staan en als we hem wilden helpen, dan begon hij te grommen en te bijten. Dat is geen hondwaardig bestaan meer, dus hebben we hem in laten slapen.

Bor is maar 7 jaar geworden, maar dat is xe9xe9n jaar meer dan de dierenarts heeft voorspeld

We hebben onze wagonette verkocht. Het ontbreekt ons volkomen aan tijd om te mennen en nu ook Gypsy is verhuisd is het niet nodig om de wagen ongebruikt in de schuur te laten staan.

Johan is geweest om een begin te maken met het bekappen van de Shetlanders. Hij heeft er 8 gedaan. Hilarische momenten vanwege de grootte van de dieren.Maar we hoeven geen kaboutersmid te laten komen. Johan gaat het uitstekend af.

We hebben de hele zomer hulp van een stagiaire Lisette en ex-stagiaire Rianne. Heerlijk, omdat er vakantieopvangdieren zijn en het extra werk voor de Shetlanders zo ook mooi opgelost wordt.

Bobby (Malthezer)was er weer tijdens der vakantie van de baas  en Chico (Labrador), Castor (Dogo Canario)en Lady( x Labrador). Nieuw is Bogey (WHW)en ook Paco (Cane Corso).En natuurlijk de katten van Hans en Wia.

Helaas hebben we besloten om geen vakantiedieren meer op te nemen. Het kost teveel tijd en levert te weinig op. Bovendien moet er dan heel veel extra gewandeld worden en dat is een te zware belasting voor mijn rug en nek.

22 Juli is poes Smokey in haar slaap overleden. Smook is 16 jaar geworden.

Broer John is samen met zijn vrouw Karina op bezoek geweest. Het was al weer twee jaar geleden dat we elkaar hadden gezien.

En ook mochten we weer onze medewerking verlenen aan een Hart van Nederland aflevering. Het ging dit keer over verwaarlozing. De dierenbescherming had nieuwe cijfers dat er meer verwaarloosde dieren zijn dan ooit. En ons werd gevraagd of we daar wat voorbeelden van wilden laten zien. Kilaine, de bevangen pony , Wijffie , de oude poes en Bobo , de Parsons Jack Russel, speelden de hoofdrol.

Waar zal ik eens beginnen?

Billy is gecastreerd op 28 mei. Geen problemen gehad. Gewoon staand, geen complicaties.En zo hoort het.

Er zijn tijdelijk twee poesjes te logeren. De baas zoekt een huis en zodra dat geregeld is, dan gaan ze weer terug.

Die avond belde dr. van Ittersum dat de operatie bij de heren goed was verlopen. 5 Juni mochten we ze weer ophalen. Eerst kwam Magic Boy, hij kwam eigenlijk als echte hengst de trailer af, het moet nog tot hem doordringen dat hij dat niet meer is. Maar al gauw vond hij de rust om gewoon te gaan grazen.

Gerben Magic Boy
Daarna werd Gerben gehaald. Die is echt een meneertje onrust, ook op de trailer. Hopelijk zijn de hormoontjes bij hem snel uitgewerkt. Hij loopt nu nog ietwat neurotisch rond, maar vindt het wel fijn bekenden te ontmoeten. De dames Nanette, Sonette en Narouschka lieten zich al horen en hij riep natuurlijk terug.
We hopen dat de heren snel gewend zijn aan het leven met anderen in de buurt en het liefst gewoon bij elkaar in de groep kunnen.
Maar eerst zo’n 6 weken herstellen.
Trouwens je ziet het niet aan ze, dat ze nu "geholpen" zijn.Ze zijn hartstikke fit.Gelukkig!

7 Juni is de hoefsmid geweest en hebben we de zaken geinventariseerd. Hij komt binnenkort weer om de Shetten te doen. Tenminste die waar iets aan moet gebeuren. Hij heeft een aantal van de anderen bekapt.

Zaterdags  hebben we de dierenarts bij M Boy gehad. Hij had hoge koorts en we vertrouwden het niet. Er was echter niets te zien aan de wond, maar toch gaat hij een paar dagen aan de antibiotica en pijnstillers. Wat is het trouwens een schatje, hij is al vier keer getemperatuurd, heeft spuiten gehad en hij verdraagt het allemaal, wat een lieverd. We hebben hem even in de voortuin in het hoge gras gezet en we kunnen hem vanuit het kantoor in de gaten houden.

Maar helaas te vroeg gejuicht.

Maandag moest Magic Boy naar de kliniek met onverklaarbare hoge koorts en geen darmwerking meer.
Alle dagen bellen en bang zijn dat hij het niet redt.
Weinig hoop tot donderdag, toen we zelf zijn wezen kijken en ons hoopje ellende in de stal nog steeds aan het infuus aan het eten kregen. We hebben hem Em(effectieve micro-organismen) een soort probiotica in zijn mond gespoten . Margreet en ik , en daarna gras geplukt en na tien minuten begon hij weer te eten.
En nu is hij weer thuis, slap, trillend op de beentjes , maar hij eet en heeft geen koorts meer.

It’s a kind of Magic:

Het is nu 17 juni.

Inmiddels is er al weer veel gebeurd. De gebitsverzorger is geweest. Enorm veel werk gehad aan de pony’s . Hij heeft er nu 5 gedaan. Veel kiezen missen, anderen zijn doorgegroeid en zelfs een tand moest eruit.

Gypsy is verhuisd naar zijn logeeradres.
We hebben twee entertjes verhuisd van Odoorn naar Exloo.

Onze Billy heeft een slokdarmverstopping gehad. Wat is het toch een brave man. Staan ze daar met een enorme slang in je neusgat te duwen tot aan de maag toe en dan met een trechtertje water er in gieten om te spoelen en dan geef je geen kik. Zelfs de dierenarts was onder de indruk van Billy.
Van tevoren had hij al gezegd dat hij dacht dat het vechten werd en of we het niet nog even aan wilden zien. Dus niet, gewoon aanpakken, Billy doet niks.

Gisteren is de dierenarts weer geweest. Ze heeft Magic gecontroleerd. Hij heeft een iets verdikte ader en daar moeten we zalf opsmeren en hij krijgt nog wat voor zijn maag. Maar hij heeft geen koorts meer en staat lekker te eten.
Billy deed het ook goed volgens haar. Even een paar dagen de antibiotica in geven en dan moet het weer in orde zijn.

Hopelijk kunnen we nu even zonder dierenarts.